Hullabaloo van David Hernandez is zo'n voorstelling waarin amper iets wordt afgebeeld, uitgebeeld of getoond. Ze speelt zich niet af in een bepaalde ruimte, vertelt geen verhaal, de performers geven geen blijk van psychologie, nauwelijks schijnt hun karakter door. Wat overblijft is een minimum, verwijst enkel naar zichzelf: je ziet drie mannen en drie vrouwen. Ze bewegen. Op het al even eenvoudige ritme dat live langs de zijlijn wordt gespeeld. En toch bekruipt je het ontegensprekelijke gevoel dat er meer aan de hand is. Sterker nog: je ziet iets wezenlijks gebeuren voor je ogen, maar slaagt er niet in daar direct de vinger op te leggen. Tot zich ineens een hele wereld openplooit.