Kan verbeelding muren afbreken, deuren openen? Muziektheater Transparant laat je geloven van wel. Porselein is een verstilde, breekbare muziektheatervoorstelling over het verstikkingsgevaar van (moeder)liefde. Regisseur Wouter Van Looy zet de minimalistische tekst van Paul Verrept op scène als een boze droom met magisch-realistische trekjes. Geen sinecure, gezien de technische complexiteit van de enscenering. Van Looy slaagt er echter in om de verschillende media zo secuur met elkaar te verweven, dat de naden onzichtbaar worden.

De toeschouwer verlaat Naast, een locatievoorstelling van Leuvens muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding, met een gevoel van comfort en veiligheid. Nochtans zijn thema’s als inbreuk op de privacy en voyeurisme aan de orde in het stuk. Niet eens zo onderhuids, zelfs. Luist theatermaakster Sara Vertongen haar publiek erin? Maakt ze het medeplichtig en wentelt de toeschouwer zich daar al te graag in? Of is privacy vandaag een overschat begrip?

Ze hebben lange tijd zonder financiële steun moeten werken, en dat had voor- en nadelen. Er kwam in 2001 heel wat kritiek op de beslissing van de Nederlandse theatercommissie om het Amsterdamse gezelschap Maatschappij Discordia geen subsidies meer toe te kennen. Sinds hun ontstaan in 1981 zijn de kernleden van Discordia, hun werking als groep en het theater dat zij maken, voor een grote verscheidenheid aan regisseurs en toneelspelers een belangrijke inspiratiebron geweest.

Een danser zet het lijf in, een muzikant zijn vleugelpiano. Met die instrumenten gaan Salva Sanchis en Kris Defoort als gelijkwaardige partners in dialoog. Hun recept is improvisatie met een minimum aan afgesproken parameters. In de energetische ruimte die ze tussen dans en muziek bespelen, komt de danser enkele lastige hordes tegen. Toch is het resultaat bijzonder intens - een boeiende stap in het onderzoek naar nieuwe verhoudingen tussen kunstendisciplines.